fanfic

Fanfic : Jillia Blight....The Last Moment

posted on 21 Nov 2007 17:38 by unluckangel in GensoSuikoden

แฟนฟิคซุยโคเด็นเรื่องแรกในชีวิตค่ะ

เคยเอาไปลงแล้วในบอร์ดซุย  http://suikofriend.com/forum/viewtopic.php?t=907

เป็นฟิคของคนที่ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะแต่งได้ แต่งเสร็จก็แทบฉีกกระดาษทิ้ง

ตอนนี้กระดาษที่แต่งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปเรียบร้อยแล้ว

เหตุผล? สงสัยต้องให้ไปอ่านกันในบอร์ด หุ หุ (เชิญชวนคนเข้าบอร์ดสุดฤทธิ์)

=========================================

Fanfic : Jillia Blight....The Last Moment

 

เช้าวันหนึ่งของฤดูหนาวในอาณาจักรฮาโมเนีย เป็นอีกวันที่ใบไม้ผลัดใบจากสีเขียวเป็นสีแดงเพราะความเหน็บหนาวของอากาศ เตรียมที่จะร่วงหล่นจากต้นในฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า

แสงแดดยามเช้าสาดส่องมาที่บ้านสีขาวหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด พุ่มดอกไอริสสีม่วงสดใสถูกจัดวางและตกแต่งอย่างสวยงาม บ่งบอกถึงความเอาใจใส่ที่เจ้าของบ้านมีให้ดอกไม้เหล่านี้ได้เป็นอย่างดี

หญิงสาวอายุประมาณสามสิบ รูปร่างผอมบางนอนเอนกายอยู่บนเตียงไม้ที่อบอุ่น เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าของเธอดูเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่ เธอนั้นยังคงสวยงามไม่แตกต่างจากเมื่อสมัยยังเยาว์วัยแม้แต่น้อย ริ้วรอยแห่งกาลเวลาไม่สามารถพรากความงดงามไปจากเธอได้เลย

“แค่ก..แค่ก....” เสียงไอจากอาการป่วยเรื้อรังของโรคร้ายที่คุกคามเธอมานานหลายปี ซึ่งตอนนี้มันบั่นทอนชีวิตของเธอให้เหลือเวลาไม่มากอีกต่อไป

"ไม่รู้ว่าตอนนี้ เธอจะทำอะไร อยู่ที่ไหนกันนะ....” หญิงสาวกล่าวกับตัวเองเบาๆ

ก๊อก...ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบสงบภายในห้อง สาวน้อยร่างเล็กเปิดประตูห้องอย่างช้าๆ ด้วยเกรงว่าผู้ที่อยู่ในห้องนั้นจะยังคงอยู่ในนิทรา

“ตื่นนานแล้วเหรอคะ น้าจิลเลีย” สาวน้อยถามด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนอย่างทุกวัน

“ตื่นได้ซักพักแล้วล่ะ พิลิก้า” ผู้ที่เอนกายอยู่บนเตียงตอบ พร้อมยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“วันนี้อาการเป็นอย่างไรบ้างคะ รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง” พิลิก้าถามต่อ เนื่องจากเห็นว่าใบหน้าของผู้ที่เธอเคารพเป็นน้านั้นซีดเซียว ไม่สู้ดีนัก

จิลเลียนิ่งไปสักครู่....

“วันนี้รู้สึกดีขึ้นมากจ้ะ คงเป็นเพราะวันนี้อากาศดีเลยทำให้รู้สึกสบายตัวมากทีเดียว”

ผู้เป็นน้าตอบไปอย่างนั้น เพราะกลัวว่าถ้าบอกความจริง จะทำให้พิลิก้าที่เธอรักดั่งแก้วตาดวงใจต้องเป็นห่วง พิลิก้าเป็นสมบัติที่แสนหวงแหนเพียงอย่างเดียวที่เธอได้รับมาจากชายหนุ่มที่เธอรักและคิดถึงทุกลมหายใจ

“งั้นหนูไปเตรียมอาหารเช้าก่อนนะคะ อ้อ!! เกือบลืม บ่ายวันนี้คุณหมอทูต้าจะแวะมานะคะ”

“จ๊ะ” จิลเลียพยักหน้ารับรู้ เธอมองส่งจนสาวน้อยเดินออกจากห้องไป

“แค่ก..แค่กๆ....แค่กๆ” เสียงไอดังขึ้นอีกครั้ง จิลเลียรู้สึกปวดร้าวไปหมดจนแทบขยับตัวไม่ได้

เป็นเวลากว่า 5 ปีแล้วที่จิลเลียต้องทุกข์ทรมานกับโรคที่ไม่มีทางรักษานี้ ซึ่งทูต้าจะมาที่ฮาโมเนียเดือนละครั้งเพื่อมาตรวจร่างกายให้กับจิลเลีย และทุกครั้งทูต้ามักจะนำข่าวคราวของชายที่เธอรักมาเป็นของฝากด้วยเสมอ

เมื่อเดือนที่แล้วทูต้าต้องไปทำธุระที่กลาสแลนด์ จึงไม่สามารถมาหาเธอได้ ทำให้จิลเลียรอคอยการมาของทูต้าในวันนี้อย่างใจจดใจจ่อ

จิลเลียจ้องมองประตูรั้วบ้านผ่านทางหน้าต่างบานเดิมที่เธอมักจะมองมันในทุกเช้าด้วยความหวังในใจลึกๆว่า เขาที่เธอรักจะมาหาเธอในสักวัน......

..

....

จากเรื่องราวในตอนนั้นผ่านมาสิบสี่ปีแล้วสินะ....

สิบสี่ปีที่เราจากไฮแลนด์มา เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน.....

ตอนนี้แผ่นดินดูนานคงจะเต็มไปด้วยสันติสุขอันเป็นความฝันของเขา.....

เขาจะรู้ไหมนะ ว่าแม้เวลาจะผ่านไปนานนับสิบปี แต่ภาพความทรงจำของวันเวลาที่ได้อยู่ร่วมกับเขา ยังคงชัดเจนเสมอในหัวใจของเรา

จากวันแรกที่เราพบกันที่หมู่บ้านเคียโร....

หรือวันที่เขากล่าวคำสาบานในวันแต่งงาน.....

แม้แต่วันที่เราต้องจากกัน......ความอบอุ่นที่เขามอบให้ยังคงอยู่ในความทรงจำจนถึงทุกวันนี้

ในบ้านหลังนี้ที่เขาเตรียมไว้ให้ เขาอยากให้เรามีความสุขโดยลืมทุกสิ่งทุกอย่าง และเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่ใช่ในฐานะเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรไฮแลนด์ หรือในฐานะคนของตระกูลไบลท์

แต่ในฐานะของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เขาจะรู้หรือไม่ ว่าผู้หญิงธรรมดาคนนี้มิอาจใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้หากปราศจากเขาอยู่เคียงข้าง

“ที่รัก....ฉันรักเธอในความฝัน ในจุดมุ่งหมายของเธอ...เธอจะเป็นผู้ชายที่ฉันจะรักตลอดไป....”

“แค่กๆๆ...แค่กๆๆๆ” โรคร้ายไม่ปราณีจิลเลียแม้แต่ในช่วงเวลาที่เธอกำลังคิดถึงความสุข อาการของจิลเลียกำเริบและดูเหมือนว่าพญามัจจุราชจะไม่ยอมให้เธอมีลมหายใจอีกต่อไป

เธอไอดังขึ้น แรงขึ้น จนพิลิก้าต้องวิ่งเข้ามาดูและตกใจอย่างมากกับภาพที่เห็น

“น้าจิลเลีย!!!!” พิลิก้ากรีดร้องเสียงดัง

ผ้าห่มสีขาวสะอาดเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน จิลเลียไอจนเหนื่อยหอบ ลมหายใจรวยริน ปวดร้าวไปทั่วตัวราวกับถูกดาบนับร้อยทิ่มแทง ภาพในหัวของเธอว่างเปล่า ตอนนี้เธอมองเห็นเพียงภาพความทรงจำแห่งความสุขในวันที่เธอได้เต้นรำกับชายที่เธอรักเท่านั้น

ปัง!! ในขณะที่สติสัมปะชัญญะกำลังจะขาดลง เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของหมอเจ้าของไข้ และชายหนุ่มในชุดสีฟ้าที่ดูคุ้นตา

“อาโจวี่!!!!” พิลิก้ากล่าวอย่างไม่เชื่อสายตาเมื่อเธอหันไปพบคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้พบอีกแล้วในชีวิตนี้

ธุระของทูต้าเมื่อเดือนที่แล้ว ความจริงคือการไปพาโจวี่มาพบจิลเลียนั่นเอง ทูต้าทราบถึงอาการป่วยของจิลเลียที่กำลังจะทรุดลงในไม่ช้า แต่เขาไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้

“โจวี่......เมื่อกี้พูดว่าโจวี่อย่างนั้นเหรอ...” จิลเลียดึงสติกลับคืนมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของพิลิก้าเอ่ยชื่อที่แสนคิดถึง

“..โจวี่........โจวี่..........โจวี่........” จิลเลียเรียกชื่อชายคนรักซ้ำไปซ้ำมาอย่างช้าๆด้วยเสียงที่อ่อนแรง ราวกับพยายามจะส่งผ่านความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจให้เจ้าของชื่อได้รับรู้

“จิลเลีย....” ชายหนุ่มเดินเข้าไปข้างเตียง ประคองกอดร่างที่บอบบางของหญิงสาวขึ้นแนบอก สายตาที่อ่อนโยนของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังจะปิดลงของเธอ

“ในที่สุด......เธอ.....ก็มา.........ฉันเชื่ออยู่เสมอ....ว่าสักวัน....เธอ....จะมาหาฉัน......”จิลเลียยิ้ม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข

“จิลเลีย.....ฉันขอโทษ....”โจวี่เอ่ยด้วยแววตาสำนึกผิด เขาเป็นห่วงเธอมากเหลือเกิน

“เธอไม่จำเป็น.....ต้องขอโทษ......อย่างที่ฉันเคยบอกไว้....ฉันรักเธอ.....ในความฝัน.....ในจุดมุ่งหมายของเธอ....เธอจะเป็นผู้ชาย.....ที่ฉันจะรัก......ตลอดไป....”

โจวี่ลูบแก้มจิลเลียอย่างอ่อนโยน ไหล่ของเขาสั่นเล็กน้อย เขาไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่อย่างใด และจะไม่มีใครรู้ว่าเขาร้องไห้ หากไม่ได้สังเกตเห็นน้ำตาที่คลออยู่ในตาที่แดงก่ำของเขา เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่อ่อนลงของหญิงสาวในอ้อมกอด

“โจวี่....ความอบอุ่นของเธอ....ยังคงเหมือนกับเมื่อวันนั้น.....เธอจำได้ไหม....ฉันเคยถามเธอว่า.....ถ้าฉันตาย.....เธอจะร้องไห้เพื่อฉันไหม.....ตอนนี้ฉันได้คำตอบแล้ว.....ขอบคุณ.............................”

สิ้นเสียงจิลเลียหลับตาลง เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนที่จะจากไปอย่างสงบ ทิ้งไว้เพียงความโศกเศร้าของเหล่าผู้ที่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

“..............................” โจวี่กระซิบคำพูดบางอย่างที่ข้างหูของร่างไร้วิญญาณของหญิงสาว เขาจุมพิตที่หลังมือของเธอเบาๆ มองดูเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะปิดผ้าคลุมหน้าให้เธอ แล้วก้าวออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย 

.....

........

“ลาก่อน....จิลเลีย....ฉัน......รักเธอ.....”

====================F i n=====================

edit @ 21 Nov 2007 20:21:59 by -'๑'-unluckangel-'๑'-

edit @ 27 Nov 2007 20:32:11 by -'๑'-unluckangel-'๑'-